„Het draait niet om de kleur van een zone, maar om wat je doet als je een zone overgaat”, zegt pluimveedierenarts Willem Dekkers van Royal GD. Zonering klinkt eenvoudig: deel een pluimveebedrijf op in zones met een verschillende hygiënestatus en voorkom dat ziekteverwekkers zich verspreiden. Toch zorgt juist dit onderdeel in de praktijk regelmatig voor verwarring.
Een van de adviezen uit het praktijkonderzoek van Universiteit Utrecht, Royal GD en Wageningen Bioveterinary Research luidt: maak iedere overgang tussen hygiënezones bewust. Volgens Dekkers is daarbij de essentie eenvoudig: bij iedere overgang van de ene naar de andere zone moet je bewust stilstaan bij welke maatregel daar nodig is. Die gedachte vormt de basis voor een goede bioveiligheid. Rood, oranje en groen zijn een praktische manier om zonering zichtbaar te maken. Rood is de buitenwereld, bijvoorbeeld parkeerplaats en kadaver aanbiedplaats. Oranje is het overgangsgebied; de buffer tussen buiten en dierverblijven. Groen zijn dierverblijven die je wilt beschermen voor ziektekiemen. Bij zonering kan het schoon-vuilprincipe tot misverstanden leiden. In het dagelijks taalgebruik kan een stal als ‘vuil’ worden ervaren, terwijl het dierverblijf juist de groene zone is die tegen verontreiniging van buiten moet worden beschermd. Drie zones zijn geen vaste regel. Op complexere bedrijven kunnen meerdere overgangs- of bufferzones nodig zijn. „Het gaat uiteindelijk niet om de kleur van een zone, maar om wat je doet bij een overgang”, legt Dekkers uit.
